ارتباط استرس اکسیداتیو ناشی از تمرین شدید با مکملهای آنتی اکسیدانی

مقدمه /هدف تمرین شدید ورزشی با افزایش تولید گونه های فعال اکسیژن (ROS) باعث ایجاد استرس اکسیداتیو می شود. این پدیده در مقادیر کنترل شده برای سازگاری های سلولی و بیوژنز میتوکندری ضروری است، اما تجمع بیش از حد آن منجر به آسیب اکسیداتیو در پروتئین ها، لیپیدها و DNA شده و می تواند عملکرد ورزشی را کاهش دهد. هدف این مرور، بررسی نقش مکمل های آنتی اکسیدانی در تعدیل اثرات استرس اکسیداتیو ناشی از تمرین شدید است. روش جست وجوی نظام مند در پایگاه های Scopus، PubMed و Web of Science انجام شد. مطالعات انسانی و حیوانی که اثر مصرف مکمل های آنتی اکسیدانی ویتامین C، ویتامین E، پلی فنول ها و N-acetylcysteine) بر شاخص های بیوشیمیایی استرس اکسیداتیو و عملکرد ورزشی پس از تمرین شدید بررسی کرده بودند وارد مرور شدند. یافته ها مطالعات متعدد نشان دادند که مکمل های آنتی اکسیدانی موجب کاهش مارکرهای استرس اکسیداتیو مانند مالون دی آلدهید (MDA)، کربونیل پروتئین و ۸ OHdG و افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی تام می شوند. با این حال شواهدی نیز وجود دارد مبنی بر این که مصرف مزمن و دوزهای بالای آنتی اکسیدان ها می تواند مسیرهای سیگنالینگ وابسته به ROS را مهار کرده و سازگاری های مطلوب ناشی از تمرین مانند افزایش بیوژنز میتوکندری را کاهش دهد. نتیجه گیری مصرف مکمل های آنتی اکسیدانی می تواند اثرات محافظتی در برابر استرس اکسیداتیو ناشی از تمرین شدید داشته باشد اما استفاده نامناسب آنها ممکن است مانع سازگاری های تمرینی شود. انتخاب نوع، دوز و زمان بندی مناسب مکمل ها بر اساس شرایط فردی و اهداف تمرینی اهمیت حیاتی دارد. مطالعات آینده باید به تعیین پروتکل های بهینه و بررسی اثرات بلندمدت بپردازند.

Keywords:

استرس اکسیداتیو , تمرین شدید , مکمل های آنتی اکسیدانی , گونه های فعال اکسیژن (ROS) , سازگاری تمرینی