نقش زیرساخت های سبز مقاوم در برابر تغییر اقلیم در مدیریت یکپارچه سیلاب و خشکسالی و تثبیت خاک های آلوده

تغییر اقلیم با تشدید رویدادهای حدی مانند سیلاب های ناگهانی و خشکسالی های طولانی مدت فشار بی سابقه ای بر سیستم های زیرساختی سنتی (خاکستری) وارد کرده است. این مقاله به بررسی پتانسیل زیرساخت های سبز (Green Infrastructure) به عنوان یک راهبرد تاب آور و چندمنظوره می پردازد. تمرکز اصلی بر طراحی سیستم های طبیعی برای کنترل همزمان سیلاب و خشکسالی و همچنین استفاده از پوشش های گیاهی مقاوم برای تثبیت و پالایش خاک های آلوده است. با استفاده از مرور نظام مند ادبیات و تحلیل مطالعات موردی موفق در سطح جهان، این پژوهش نشان می دهد که GI نه تنها می تواند خطرات هیدرولوژیکی را کاهش دهد بلکه خدمات اکوسیستمی ارزشمندی از جمله بهبود کیفیت هوا و آب، افزایش تنوع زیستی و ارتقای کیفیت زندگی شهری را ارائه می کند. این مقاله یک چارچوب طراحی یکپارچه را پیشنهاد می کند که در آن باغ های بارانی، سیستم های ذخیره سازی آب باران، سطوح نفوذپذیر و کشت گیاهان انبوه و مقاوم در یک شبکه به هم پیوسته عمل می کنند. نتایج نشان می دهد که اجرای گسترده GI می تواند تا ۴۰٪ در رواناب سطحی شهری کاهش ایجاد کند و در عین حال آب را برای دوره های خشکسالی ذخیره نماید. همچنین گیاهان پالایشگر مانند خانواده گندمیان (Poaceae) و بقولات (Fabaceae) می توانند غلظت فلزات سنگین و هیدروکربن ها در خاک را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. این مقاله نتیجه گیری می کند که ادغام زیرساخت های سبز در برنامه ریزی شهری و حوضه آبریز به یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای ساختن جامعه ای تاب آور در قرن بیست و یکم تبدیل شده است.

Keywords:

زیر ساخت , سبز , مقاومت در برابر تغییر اقلیم , مدیریت سیلاب , مدیریت خشکسالی , تثبیت خاک های آلوده , فیتورمیندیشن , تاب آوری شهری