تاثیر شرایط اقلیمی و شکل گیری معماری پایدار بر بافت روستای گلزار مهشاد بختیاری

معماری بومی در ایران نتیجه سازگاری پیوسته انسان با شرایط اقلیمی و محدودیتهای محیطی است و این فرایند در شکل گیری بافت سکونتگاه های سنتی نقش تعیین کننده ای داشته است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل رابطه میان شرایط اقلیمی و الگوهای معماری پایدار در بافت روستایی بر آن است تا نشان دهد چگونه عوامل محیطی از جمله تابش، دما، رطوبت، الگوی باد و دسترسی به منابع طبیعی موجب شکل گیری سازمان فضایی، فرم کالبدی و الگوهای مصالح گزینی در معماری بومی شده اند. روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی بوده و داده ها بر اساس مطالعات میدانی، بررسی اسنادی و تحلیل تطبیقی نمونه های شاخص معماری بومی گردآوری شده است. نتایج نشان میدهد که بهره گیری از مصالح بومی نظیر خاک، خشت، سنگ و چوب همراه با استفاده از فرمهای اقلیمی مانند حجمهای فشرده، معابر باریک، بازشوهای کنترل شده و جهت گیری حساب شده، فضاها موجب بهبود عملکرد حرارتی، کاهش اتلاف انرژی و افزایش پایداری زیست محیطی در بافت سنتی شده است. این یافته ها بیانگر آن است که بازخوانی اصول معماری بومی میتواند مبنایی موثر برای توسعه الگوهای طراحی پایدار در سکونتگاههای امروز فراهم سازد.

Keywords:

روستا , گلزار , شرایط اقلیمی , معماری پایدار