زیبایی شناسی منظر در سازمان فضایی و کاربری روستای ارنگه از خوانایی تا هویت بصری

در سال های اخیر بسیاری از روستاهای کشور دچار تغییرات کالبدی و بصری قابل توجهی شده اند. به ویژه استفاده از مصالح ناهماهنگ با بافت بومی و احداث ویلاهای مدرن، عدم خوانایی خیابان ها و کوچه های درجه اول و دوم موجب دگرگونی هویت معماری سنتی روستاها گردیده است. در این میان نبود نظام راهنمای مناسب برای مسیرهای اصلی و فرعی شامل مسیری که به رودخانه، آبشار و مساجد ختم می شوند سبب شده است تا دسترسی به این فضاها برای گردشگران و توریست ها دشوار شود. این وضعیت نه تنها سیمای روستا را از اصالت خود دور ساخته بلکه بر کیفیت تجربه فضایی و گردشگری نیز تاثیر منفی گذاشته است. هدف این پژوهش بررسی رابطه میان خوانایی، سازمان فضایی، زیبایی شناسی منظر و هویت بصری در روستای ارنگه و ارائه راهکارهایی برای بهبود کیفیت منظر و هماهنگی بافت جدید با ساختار بومی است. این پژوهش می کوشد با تحلیل مشکلاتی چون ناخوانایی مسیرها، ناهماهنگی مصالح و ساخت وسازهای مدرن راه حل هایی برای ارتقای زیبایی و هویت روستا ارائه دهد. این پژوهش به صورت ترکیبی از مطالعات کتابخانه ای و مطالعات میدانی انجام شده است. یافته ها نشان داد که ساخت وساز مدرن با مصالح غیر بومی هویت سنتی روستای ارنگه را کمرنگ کرده است؛ با وجود پوشش گیاهی و سکوت دل انگیز نبود تابلوهای راهنما از نقاط ضعف محسوب می شود. ساماندهی مسیرها با نصب تابلوهای راهنما، مشخص کردن خیابان ها و کوچه ها و هماهنگ سازی ویلاهای جدید با معماری و رنگ های هماهنگ با طبیعت و زنده موجب افزایش خوانایی، نظم فضایی و تقویت زیبایی و هویت بصری روستای ارنگه می شود.

Keywords:

خوانایی , سازمان فضایی , زیبایی شناسی منظر , هویت بصری