استفاده از منطق فازی جهت بهبود قابلیت اعتماد در تصمیم گیری بالینی با پردازش زبان طبیعی

در این پژوهش نقش پردازش زبان طبیعی (NLP) در ارتقای کارایی و دقت مستندسازی بالینی مورد بررسی قرار می گیرد. هدف اصلی مطالعه ارزیابی تکنیک های کلیدی NLP در تولید خودکار و خلاصه سازی یادداشت های بالینی و در نهایت ارائه رویکردی نوین مبتنی بر منطق فازی برای افزایش قابلیت اعتماد در تصمیم گیری های بالینی است. یافته ها نشان می دهند که استفاده از NLP به شکل قابل توجهی موجب بهبود فرآیند مستندسازی بالینی می شود؛ به ویژه از طریق خودکارسازی، سرعت و دقت ثبت داده ها افزایش یافته و بارکاری پزشکان کاهش می یابد. با این حال همچنان چالش هایی در زمینه اعتماد و شفافیت نتایج وجود دارد که نیازمند راهکارهای تکمیلی است. از آنجا که یادگیری ماشین و هوش مصنوعی در حوزه پزشکی نقشی حیاتی و تحول آفرین دارند، ارائه روش های جدید برای ارتقای قابلیت اعتماد می تواند ارزشمند باشد. در این مقاله با بهره گیری از منطق فازی روشی نوین برای بهبود اعتماد در تصمیم گیری بالینی پیشنهاد می شود. این رویکرد نه تنها به ارتقای کیفیت تصمیم گیری کمک می کند بلکه در کاهش فرسودگی شغلی پزشکان، بهبود نتایج بیماران و حمایت از مراقبت های بهداشتی شخصی سازی شده نیز نقش موثری ایفا خواهد کرد.

Keywords:

قابلیت اعتماد , تصمیم گیری بالینی , پردازش زبان طبیعی , منطق فازی