حقوق سرزمین در برابر خطرات متحول تحلیل تطبیقی چالش آتش سوزیهای مناطق طبیعی و قواعد سنتی برنامه ریزی

در مواجهه با گسترش آتش سوزیهای مناطق طبیعی انتظار می رود نظام حقوق سرزمین و چارچوب های برنامه ریزی فضایی بتوانند ارزیابی، خطر، الگوهای گسترش آتش و ابزارهای کاهش آن را به گونه ای موثر در بر فرایندهای تنظیم و هدایت توسعه ادغام کنند. با این حال در بسیاری از کشورها قواعد سنتی برنامه ریزی که ساختارهای سلسله مراتبی قلمروهای تعریف شده و مقیاس های زمانی پایدار استوارند، توان پاسخ گویی به خطرات متحول و پویا را ندارند. بر همین اساس این پژوهش با رویکردی حقوق محور و از طریق مطالعه موردی کیفی نظام برنامه ریزی فضایی، شیلی به تحلیل تطبیقی پنج بعد حقوقی نهادی موثر بر ادغام اقدامات کاهش خطر شامل ساختار، قلمرو، مقیاس فضایی، مرزهای سرزمینی و مقیاس زمانی می پردازد. داده ها از طریق تحلیل محتوای کیفی اسناد رسمی و مقررات بالادستی گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد که ویژگی های تاریخی و تثبیت شده نظام حقوق سرزمین در شیلی انعطاف پذیری آن را برای انطباق با الزامات کاهش خطر آتش سوزی جنگل به طور معناداری محدود می کند و در هر پنج بعد مورد بررسی نوعی ناهماهنگی میان قواعد سنتی و ماهیت پویا و میان رشته ای خطر مشاهده می شود. این یافته ها تبیین می کند که چرا برخی نظام های حقوقی برنامه ریزی در برابر چالش های پیچیده و نوظهوری همچون آتش سوزی های گسترده از کارآمدی لازم برخوردار نیستند و نیازمند بازنگری های نهادی و هنجاری اند.

Keywords:

حقوق , سرزمین , خطرات متحول , آتش سوزی , مناطق طبیعی