تحلیل و تبیین امامت و ولایت در نهج البلاغه با محوریت خطبه شقشقیه

این مقاله به تحلیل و تبیین ابعاد امامت و ولایت در خطبه سوم نهج البلاغه، مشهور به شقشقیه، می پردازد. خطبه شقشقیه صرفا یک گلایه تاریخی نیست، بلکه سندی بنیادین و خطابه ای جامع برای تشریح فلسفه حکومت در اسلام و اثبات حقانیت امامت امیرالمومنین (ع) است. این نوشتار با تکیه بر منابع تفسیری، روایی و تاریخی، نشان می دهد که امام (ع) چگونه با تمثیل بی بدیل «محور و سنگ آسیا» (القطب من الرحی)، جایگاه امامت را به عنوان یک صلاحیت ذاتی و محور وجودی جامعه تعریف می کند که از نص الهی سرچشمه گرفته و با انتخاب های بشری در سقیفه قابل مقایسه نیست. در ادامه، مقاله به تحلیل صبر ۲۵ ساله امام (ع) به مثابه یک جهاد خاموش برای حفظ کیان دین و نقد دقیق ایشان بر انحرافات دوران خلفای پیشین می پردازد. اوج این خطبه در تبیین فلسفه پذیرش حکومت نهفته است؛ آنجا که امام (ع) بیعت گسترده مردم را عامل اتمام حجت و دلیل پذیرش مسئولیت معرفی کرده و هدف غایی از ولایت را، عمل به پیمان الهی علما مبنی بر مبارزه با ستم و دفاع از مظلوم (الا یقاروا علی کظه ظالم و لا سغب مظلوم) اعلام می دارد. در نهایت، این پژوهش نتیجه می گیرد که خطبه شقشقیه، ترجمان تاریخی نادیده گرفتن واقعه غدیر و یک معیار جاودانه برای بازشناسی حکومت حق از باطل و تبیین ماهیت امامت و ولایت به عنوان رکنی اساسی برای تحقق عدالت در جامعه اسلامی است. تحقیق حاضر که با رویکرد توصیفی-تحلیلی و بر اساس مطالعات کتابخانه ای صورت گرفته، تلاش کرده دیدگاه نهج البلاغه را به عنوان آینه ای از اندیشه ها در باب امامت و ولایت مورد تحقیق و بررسی قرار دهد. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که امامت و ولایت در راستای اهداف و مبانی خود یک امر انتصابی از طرف خدا و پیامبر (ص) است.

Keywords:

امامت , ولایت , نهج البلاغه , شقشقیه , امام علی (ع)