مدلسازی و ارزیابی سیستم مدیریت پسماند در پروژه های عمرانی با رویکرد پژوهشی پایدار

مدیریت پسماندهای عمرانی به عنوان یکی از چالش های اساسی در پروژه های ساخت و ساز اهمیت ویژه ای در کاهش اثرات زیست محیطی و ارتقای بهره وری دارد. این پژوهش با هدف مدلسازی و ارزیابی یک سیستم جامع مدیریت پسماند در پروژه های عمرانی انجام شد. در ابتدا انواع پسماندهای عمرانی شامل مصالح ساختمانی، مواد خطرناک، پسماندهای قابل بازیافت و پسماندهای عمومی شناسایی و طبقه بندی شدند. سپس داده های میدانی از پروژه های منتخب گردآوری و با استفاده از ابزارهای تحلیلی پیشرفته مانند مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM)، ارزیابی چرخه عمر (LCA) و سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که اجرای سیستم پیشنهادی توانست حجم پسماند دفنی را تا حدود ۴۰ درصد کاهش داده و نرخ بازیافت مصالح را به بیش از ۶۰ درصد افزایش دهد. علاوه بر این بهبود ایمنی کارگاه، کاهش هزینه های دفع و حمل و انطباق با مقررات زیست محیطی از دیگر دستاوردهای سیستم بود. تحلیل مقایسه ای با مطالعات مشابه در کشورهای پیشرفته نشان داد که استفاده از فناوری های نوین و رویکردهای بین رشته ای می تواند کارایی سیستم مدیریت پسماند را ارتقا دهد. با وجود این دستاوردها محدودیت هایی همچون نیاز به زیرساخت های پیشرفته و آموزش نیروی انسانی وجود دارد که باید در سیاست گذاری های کلان مورد توجه قرار گیرد. نوآوری پژوهش حاضر در ارائه چارچوبی پایدار و بین رشته ای است که قابلیت تعمیم به شرایط مختلف را دارد و می تواند زمینه ساز توسعه پایدار و سیاست گذاری موثر در حوزه مدیریت پسماند عمرانی باشد.

Keywords:

بازیافت مصالح , ارزیابی زیست محیطی , پسماند عمرانی