اثربخشی درمان مبتنی بر فراشناخت بر کاهش افکار ناکارآمد در افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر فراشناخت بر کاهش افکار ناکارآمد در افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی انجام شده است. طرح پژوهش، نیمه تجربی با پیش آزمون – پس آزمون و گروه کنترل بود، جامعه آماری شامل کلیه بیماران با تشخیص اختلال افسردگی اساسی شهر بندرعباس بودند که در فاصله فروردین تا پایان شهریور ۱۴۰۱ به مطب روانپزشکان سطح شهر مراجعه کرده بودند، از این میان ۳۰ نفر  به صورت دردسترس به عنوان نمونه پژوهش، انتخاب گردیدند و با جایگزینی تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل، قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه افسردگی بک و پرسشنامه افکار ناکارآمد دی الکساندرو و بورتون (۲۰۰۶) بود که در دو مرحله قبل و بعد از مداخله درمان فراشناختی در هردو گروه اجرا گردید. گروه آزمایش در جلسات درمان مبتنی بر فراشناختی، شرکت نمودند؛ اما گروه کنترل تا پایان پژوهش، مداخله ای دریافت نکردند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کواریانس تک متغیری با استفاده از نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۶ استفاده شد. نتایج نشان داد که درمان فراشناختی بر افکار ناکارآمد در افراد مبتلا به اختلال افسردگی اساسی تاثیر معناداری دارد(p<۰.۰۱). از این رو می توان نتیجه گرفت: درمانگران و روانشناسان می توانند از درمان فراشناختی برای کاهش افکار ناکارآمد در بیماران با اختلال افسردگی اساسی، استفاده نمایند.

Keywords:

Depression , Major Depressive Disorder , Metacognitive Therapy , افسردگی , افسردگی اساسی , درمان مبتنی بر فراشناخت