تحلیل انتقادی نقد دنیل یاکاوون بر پدیدارشناسی فیلم مرلوپونتی

مطالعه پیش رو به منظور سنجش نقد دنیل یاکاوون بر نظریه فیلم مرلوپونتی انجام شده است. این پژوهش ماهیت کیفی دارد و به منظور دستیابی به هدف پژوهش از روش پژوهش تحلیل فلسفی استفاده شده است. در این روش با ارجاع به مبانی فلسفی یک فیلسوف و شرح های مرتبط با آن مقاله ای که به عنوان مورد مطالعاتی انتخاب شده است ارزیابی می شود. در میان انواع نظریه های پدیدارشناسانه فیلم به نظریه فیلم مرلوپونتی کمتر پرداخته شده است درحالی که ویژگی های متمایز نظریه فیلم مرلوپونتی شایان مطالعه دقیق تر است. دنیل یاکاوون به عنوان تئوریسین در زمینه فلسفه فیلم چهار نقد اساسی درباره نظریه فیلم مرلوپونتی مطرح می کند که از جمله آن ها می توان به عدم توجه کافی مرلوپونتی به عناصر تکنیکی مانند میزانسن و برداشت ناقص این فیلسوف از مفهوم بدن اشاره کرد. یاکاوون استدلال می کند که سینما می تواند تجربه هایی فراتر از زیست انسانی ارائه دهد و نقش تکنیک در خلق معانی چندلایه اهمیت دارد. این پژوهش در تلاش است تا نقد یاکاوون را مورد ارزیابی قرار دهد و با ورود به حوزه فرانقد بار دیگر لزوم بازگشت به نظریه فیلم مرلوپونتی را یادآور شود. نتایج پژوهش نشان می دهد مقصود مرلوپونتی از نقش بدن در ادراک با ادعای یاکاوون در تضاد است. هم چنین برای مرلوپونتی برخلاف ادعای یاکاوون آنچه در درجه اول اهمیت دارد اصل زمان مندی است نه بدن مندی.

Keywords:

پدیدارشناسی فیلم , دنیل یاکاوون , موریس مرلوپونتی , نقد