کاوش در طراحی عناصر عملکردی در مسکن بومی استان هرمزگان با رویکرد تحلیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر عناصر عملکردی مسکن بومی در مناطق ساحلی استان هرمزگان و تحلیل ارتباط آنها با نیازهای اقلیمی، اجتماعی و فرهنگی ساکنان انجام شده است. مسکن بومی در استان هرمزگان به دلیل سازگاری با شرایط خاص اقلیمی و جغرافیایی این منطقه، نه تنها به عنوان سرپناهی برای انسان ها بلکه به عنوان محیطی برای برقراری ارتباط میان فرد و محیط زیست خود عمل می کند. در این پژوهش، با استفاده از روش های تحقیق کیفی، اطلاعات از طریق مطالعات کتاب خانه ای، مشاهدات میدانی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری شد. سپس، عناصر عملکردی مسکن بومی در این منطقه مانند بادگیر، ساباط، سقف، ستون، پنجره ها و دیگر اجزای معماری مورد تحلیل قرار گرفتند. سوال اصلی پژوهش این است که: «چگونه طراحی هوشمندانه و عملکردی عناصر مختلف خانه های بومی ساحلی هرمزگان، به رفع نیازهای اقلیمی و زیستی ساکنان کمک کرده و چگونه می توان از این الگوها در طراحی های مدرن و پایدار استفاده کرد؟» نتایج نشان می دهند که طراحی های بومی با استفاده از عناصر عملکردی خاص خود به طور موثر شرایط زیستی مطلوبی را برای ساکنان فراهم کرده و با استفاده از مصالح بومی و روش های سنتی، به بهبود کیفیت زندگی، کاهش مصرف انرژی و افزایش پایداری محیطی کمک می کنند. همچنین، این پژوهش نشان داد که با توجه به ویژگی های خاص اقلیمی و نیازهای اجتماعی-فرهنگی ساکنان، طراحی های بومی می توانند راه حل هایی برای مقابله با بحران های زیست محیطی و نیازهای روزافزون به طراحی های پایدار در مناطق مشابه ارائه دهند.

Keywords:

vernacular housing , Hormozgan , functional elements , sustainable design , climate , quality of life. , مسکن بومی , هرمزگان , عناصر عملکردی , طراحی پایدار , اقلیم , کیفیت زندگی