مدل یابی روابط ساختاری بین سبکهای دلبستگی و اختلال اضطراب گسترده با واسطه گری عدم تحمل بلاتکلیفی در دانشجویان

هدف این پژوهش هدف این پژوهش بررسی سبک های دلبستگی ایمن و ناایمن با اختلال اضطراب گسترده و واسطه گری تحمل بلاتکلیفی است. روش پژوهش توصیفی–همبستگی و از نوع مدل یابی معادلات ساختاری (PLS-SEM) بود. جامعه آماری، دانشجویان واحد کاشمر و حجم نمونه ۳۰۰ نفر بود. ابزارها شامل: پرسشنامه سبک های دلبستگی بزرگسالان (RAAS؛ کالینز و رید)، مقیاس عدم تحمل بلاتکلیفی (IUS-۲۷)، و پرسشنامه اضطراب فراگیر اسپیتزر و همکاران بود. تحلیل داده ها با شاخص های برازش مناسب انجام شد. نتایج نشان داد به صورت مستقیم دلبستگی ایمن با علائم اضطراب رابطه منفی و معنادار دارد و دلبستگی ایمن با عدم تحمل بلاتکلیفی نیز رابطه منفی و معنادار داشت . عدم تحمل بلاتکلیفی به صورت مستقیم می تواند شدت علائم اضطراب گسترده را پیش بینی کند و اثر غیرمستقیم بر دلبستگی اجتنابی بر اضطراب از مسیر عدم تحمل بلاتکلیفی مثبت و اثر غیرمستقیم دلبستگی ایمن منفی و معنادار بود در حالی که مسیر غیرمستقیم دلبستگی دوسوگرا معنادار نشد. همبستگی ها نیز نشان دادند دلبستگی ایمن با عدم تحمل بلاتکلیفی همبستگی منفی و دلبستگی های اجتنابی و دوسوگرا همبستگی مثبت دارند. نتایج بیانگر آن است که «عدم تحمل بلاتکلیفی» سازوکار شناختی کلیدی در انتقال اثر سبک های دلبستگی (افزایش ناایمن ها و کاهش ایمن) بر نشانه های اضطراب گسترده در دانشجویان است؛ بنابراین، مداخلات روان درمانی با تمرکز بر افزایش تحمل بلاتکلیفی و تقویت راهبردهای تنظیم هیجان می تواند در کاهش علائم اضطراب فراگیر موثر باشد.

Keywords:

مدل یابی , سبک های دلبستگی , عدم تحمل بلاتکلیفی , اختلال اضطراب فراگیر