گونه شناسی تاریخی محبت ورزی اهل تسنن به امام حسین(ع)

با توجه به رفتار جریان وهابیت که از بدنه اصلی اهل سنت جدا شده است در ایجاد تفرقه میان ملل اسلامی و ترویج برخی رفتارها در جهت دور کردن مردم از تکریم شخصیت ها و قبور امامان شیعه(ع)، ممکن است چنین تصور شود که جریان اهل تسنن نسبت به ساحت اهل بیت(ع)، به ویژه امام حسین(ع) که نماد مقاومت در برابر ظلم از جمله ستم امویان به شمار می آید هیچ گونه احترامی قائل نیست یا حتی به ایشان بی احترامی روا داشته است. برای بررسی این مسئله، با محوریت اندیشه و رفتار اهل سنت نسبت به امام حسین(ع)، این پژوهش با ارزیابی پیشینه و استخراج داده های تاریخی به روش توصیفی تحلیلی انجام شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد که اهل سنت در مناطق گوناگون و دوره های مختلف تاریخی، فارغ از اقدامات یا دیدگاه های افراطی، بر پایه عواملی همچون سیره نبوی(ص) در تکریم خاندان خویش، شرافت نسبی و جایگاه والای سیدالشهدا(ع)، و نیز نکوهش جنایات یزید و مسئله مبارزه با ظلم، گونه های مختلفی از ارادت خود را نسبت به امام حسین(ع) ابراز کرده اند. این ابراز ارادت در قالب هایی مانند مرثیه سرایی، عزاداری و زیارت جلوه یافته است و می توان آن را نشانه ای از تکریم امام حسین(ع) و تلاشی در جهت تقویت همبستگی و انسجام اجتماعی در جامعه اسلامی دانست.

Keywords:

اهل تسنن , محبت , عزدارای , زیارت امام حسین(ع) , اتحاد اسلامی.