نقش اقتصاد رفتاری و حکمرانی اشتراکی برای کاهش پیک مصرف برق شهرداری ها با استفاده از نقش واسطه مهندسی انگیزش مصرف کننده

چالش پیک مصرف برق شهری نیازمند راهکارهایی فراتر از افزایش ظرفیت فنی است. این پژوهش، چارچوب مفهومی مدل مهندسی انگیزش رفتاری نهادی را ارائه می دهد که با تلفیق اقتصاد رفتاری و حکمرانی اشتراکی به دنبال کاهش پایدار بار است. مدل بر این فرض استوار است که مداخلات سنتی اقتصادی ناکافی اند و موفقیت مستلزم دخالت در انگیزش مصرف کننده است. نقش حکمرانی اشتراکی مبتنی بر نظریه اوستروم، بستر نهادی لازم را از طریق تشکیل نهادهای محلی و ایجاد شفافیت داده فراهم می آورد تا اعتماد اجتماعی شکل گیرد. این بستر، توسط مهندسی انگیزش فعال می شود؛ جایی که از تلنگرهای مبتنی بر هنجار اجتماعی و بازخورد آنی برای هدایت رفتار استفاده می شود. اقتصاد رفتاری نقش واسطه ای حیاتی را ایفا می کند زیرا با شناسایی سوگیری های شناختی مکانیسم های انگیزشی را به گونه ای طراحی می کند که کاهش پیک مصرف را به یک رفتار اجتماعی مطلوب تبدیل نماید. نتایج شبیه سازی شده نشان می دهد که این رویکرد، ترکیبی نه تنها کاهش مصرف را به ارمغان می آورد، بلکه با فعال سازی خودتنظیمی سیستمی (سایبرنتیک) به تاب آوری شبکه کمک کرده و گذار از کنترل متمرکز و سخت افزاری به سمت حکمرانی توزیع شده را تضمین می کند.

Keywords:

حکمرانی , اشتراکی , اقتصاد رفتاری , مهندسی انگیزش , پیک مصرف برق , سرمایه اجتماعی