رابطه سبک های فرزندپروری با بزهکاری در نوجوانان

دوران نوجوانی مرحله ای گذار و سرشار از دگرگونی های بنیادین است که با افزایش چشمگیر آسیب پذیری در برابر رفتارهای پرخطر و گرایش به بزهکاری همراه است. در این میان نهاد خانواده به عنوان اولین و تاثیرگذارترین محیط اجتماعی و به ویژه سبک های فرزندپروری که والدین به کار می گیرند، نقشی محوری و تعیین کننده در شکل دهی به سرنوشت نوجوانان چه در جهت پیشگیری از انحرافات و چه در جهت تسهیل، آنها ایفا می کنند. این مقاله مروری با هدف واکاوی عمیق و تحلیلی رابطه میان سبک های فرزندپروری و پدیده بزهکاری در میان نوجوانان و با تمرکز ویژه بر پیامدهای رفتاری مترتب بر هر یک از این سبک های تربیتی به بررسی جامع مطالعات داخلی و خارجی پرداخته است. روش تحقیق حاضر، مرور روایتی (Narrative Review) است که با استناد به یافته های پژوهش های پیشین تصویری منسجم و جامع از وضعیت موجود ارائه می دهد. یافته های حاصل از تحلیل، مطالعات هم راستا با یکدیگر نشان می دهند که سبک فرزندپروری مقتدرانه که با ویژگی هایی چون تقویت خودکنترلی، نظارت فعال و سازنده والدین و برقراری روابط عاطفی عمیق و مثبت میان والدین و فرزندان شناخته می شود، به عنوان سپری محافظتی در برابر گرایش نوجوانان به بزهکاری عمل می کند. در مقابل سبک فرزندپروری مستبدانه از طریق برانگیختن و تشدید پرخاشگری در نوجوانان و سبک فرزندپروری سهل گیرانه که مشخصه اصلی آن فقدان نظارت کافی و عدم تعیین چارچوب های رفتاری روشن است، به طور قابل ملاحظه ای زمینه را برای بروز انحرافات رفتاری و ارتکاب بزهکاری مساعد می سازند. بر این اساس، نتایج این مقاله بر ضرورت حیاتی آموزش و توانمندسازی والدین در جهت اتخاذ و به کارگیری موثر سبک های فرزندپروری کارآمد به عنوان راهبردی اساسی و پایدار در راستای کاهش و پیشگیری از پدیده بزهکاری نوجوانان تاکید می ورزد.

Keywords:

سبک های فرزندپروری , بزهکاری , نوجوانان , عوامل خانوادگی , روابط والد فرزند , پیامدهای سبک فرزندپروری