بررسی رابطه ی سبک های دلبستگی با اختلالات خوردن: یک مطالعه ی مرور سیستماتیک

اختلالات خوردن به عنوان الگوهای ناسازگار تغذیه ای پیامدهای جدی جسمانی و روان شناختی به همراه دارند که تحت تاثیر متغیرهای روانی-اجتماعی متعددی شکل می گیرند. هدف از پژوهش حاضر شناسایی و ترکیب نظام مند شواهد موجود در خصوص رابطه ی بین سبک های دلبستگی و انواع اختلالات خورد و خوراک بود. روش پژوهش به صورت مرور سیستماتیک و بر اساس دستورالعمل های PRISMA انجام شد. جستجوی جامع در پایگاه های داده معتبر علمی مانند PubMed و Scopus با استفاده از کلیدواژه های مرتبط صورت گرفت و در نهایت مطالعات کمی که به بررسی ابعاد دلبستگی در افراد مبتلا به اختلالات خوردن پرداخته بودند وارد فرآیند تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که دلبستگی ناایمن (اعم از اضطرابی و اجتنابی) با شیوع و شدت بالای علائم اختلالات خوردن همبستگی معناداری دارد. نتایج سنتز شده حاکی از آن است که سازه هایی نظیر «تنظیم ناپذیری هیجانی»، «مشکلات بین فردی» و «نقص در عملکرد شخصیت»، رابطه ی میان دلبستگی ناایمن و آسیب شناسی خوردن را میانجی گری می کنند. همچنین سبک دلبستگی اجتنابی به عنوان یک عامل تعدیل گر منفی در نتایج درمانی و بازیابی سلامت جنسی بیماران شناسایی شد. نتیجه گیری پژوهش بر این است که ناامنی در دلبستگی زیربنای مشترک بسیاری از اختلالات این طیف است. لذا، رویکردهای درمانی باید از نگاه تک بعدی خارج شده و با ادغام مداخلات دلبستگی محور بر ترمیم ظرفیت های بین فردی و تنظیم هیجان برای دستیابی به بهبودی پایدار تمرکز کنند.

Keywords:

سبک های دلبستگی , اختلالات خوردن , مرور سیستماتیک