تحول تاریخی حکمرانی خوب و توسعه پایدار

مفهوم حکمرانی طی دهه های اخیر به یکی از کلیدی ترین مباحث علوم سیاسی، مدیریت عمومی و اقتصاد توسعه تبدیل شده است. تحول تاریخی از «حکومت» به «حکمرانی» که به معنی گذار از ساختارهای رسمی و سلسله مراتبی دولت به شبکه ای از کنشگران دولتی و غیر دولتی است، نقشی محوری در شکل گیری رویکردهای نوین اداره امور عمومی داشته است. در حالی که حکومت عمدتا به نهاد رسمی، قدرت بوروکراسی و سازوکارهای اعمال اقتدار اشاره دارد، «حکمرانی» بر فرآیندهای مشارکتی، تعامل میان دولت، بازار و جامعه مدنی و شبکه سازی برای تصمیم گیری تاکید می کند. حکمرانی خوب امروزه مبنای بسیاری از سیاست های توسعه، برنامه های بین المللی و شاخص های عملکرد دولت ها است. ریشه های این گذار را می توان در تحولات پس از جنگ جهانی دوم، افول دولت بزرگ کینزی، ظهور دولت کوچک و بازارمحور دهه های ۱۹۸۰ و در نهایت چرخش نهادگرایانه دهه ۱۹۹۰ جست وجو کرد که زمینه ساز پیدایش مفهوم حکمرانی خوب شد. از سوی دیگر توسعه پایدار به عنوان پارادایم غالب توسعه در قرن بیست ویکم نیازمند وجود نهادهایی شفاف، پاسخگو، کارآمد و مشارکت محور است که قادر باشند میان اهداف اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی تعادل ایجاد کنند. این مقاله با هدف بررسی تاریخی، نظری و مفهومی حکمرانی خوب و تحلیل رابطه آن با توسعه پایدار با رویکرد تحلیلی و توصیفی تدوین شده است.

Keywords:

حکومت , حکمرانی خوب , توسعه پایدار , نهاد