حکمرانی فضای مجازی و امنیت ملی تهدیدها فرصتها و قدرت همراه با توصیه های برای ایران

این مقاله به بررسی تقابل فزاینده میان دو الگوی حکومت محوری و حکمرانی در مواجهه با فضای مجازی می پردازد: از یک سو، مدل باز و چند ذینفعی حکمرانی که بر نوآوری و آزادی تاکید دارد و از سوی دیگر رویکرد حکومت محور که امنیت گرا است و حاکمیت ملی و کنترل را در اولویت قرار می دهد. مسئله اصلی تحقیق، تنش بنیادین میان این دو پارادایم و پیامدهای آن برای امنیت ملی، قدرت دولت(حکومت) و آزادی های مدنی است. با اتخاذ یک چارچوب نظری چندوجهی متشکل از نظریه امنیتی سازی مکتب کپنهاگ، نظریه لیبرال دموکراتیک و نقد آن و نظریه سازه انگاری در روابط بین الملل و با استفاده از روش تحلیل گفتمان انتقادی این مقاله به واکاوی ابعاد قدرت در این حوزه می پردازد. یافته های کلیدی روند جهانی واگرایی هنجاری به سمت کنترل دولتی فزاینده، فرسایش آرمان اولیه اینترنت به عنوان یک فضای اشتراکی باز و تشدید رقابت بین المللی بر سر کنترل فضای مجازی را نشان می دهد. مطالعه موردی سنگاپور فرآیند امنیتی سازی فضای مجازی را به تصویر می کشد که در آن نخبگان نظامی-امنیتی با استفاده از «کنش های گفتاری» و تعریف تهدیدات «وجودی» اختیارات دولت را برای حفاظت از زیرساخت های حیاتی و تنظیم محتوای آنلاین گسترش داده اند. این مقاله در نهایت نتیجه می گیرد که چالش اصلی ایجاد توازنی دقیق میان الزامات امنیت ملی و حفاظت از آزادی های مدنی است. بر این اساس مجموعه ای از توصیه های سیاست گذاری برای جمهوری اسلامی ایران ارائه می شود که اتخاذ رویکردی متوازن، تفکیک امنیت زیرساخت از کنترل محتوا، مشارکت هوشمند در نهادهای بین المللی و تقویت اکوسیستم داخلی را تاکید دارد.

Keywords:

حکمرانی فضای مجازی , امنیت ملی , امنیتی سازی , مدل چند ذینفعی , حاکمیت دولتی , نظریه مکتب کپنهاگ , قدرت