تبیین جایگاه غنای حسی در خلق مکان در بافت تاریخی بوشهر

درک انسان از محیط پیرامون، به ویژه در فضاهای شهری تاریخی، بیش از هر چیز از طریق حواس شکل می گیرد. پژوهش حاضر با هدف تبیین جایگاه غنای حسی در خلق مکان، به ویژه در بافت تاریخی بوشهر، به دنبال آن است تا نشان دهد چگونه حواس پنج گانه – بینایی، شنوایی، بویایی، لامسه و چشایی – در شکل گیری حس مکان و تعلق به آن موثرند. روش تحقیق کیفی بوده و بر مبانی نظری ادراکات حسی و مطالعات موردی فضاهای شهری متمرکز است. نتایج پژوهش نشان می دهد که در بافت تاریخی بوشهر، عناصری مانند نمای سفید ساختمان ها، شناشیل های چوبی، کوچه های باریک، مصالح بومی، صداهای محیطی بازار، و بوهای خاص فضاها به شکلی هماهنگ تجربه ای چندحسی برای کاربران فراهم می کنند که در نهایت منجر به خلق مکان هایی با هویت و خاطره انگیز می شود. در این میان، حس بینایی و لامسه بیشترین نقش را در ادراک فضایی داشته و فضاهای نیمه باز همچون ایوان و طارمه و همچنین مصالح بومی نقشی اساسی در تحریک حواس ایفا کرده اند. این تحقیق بر اهمیت توجه معماران و طراحان شهری به غنای حسی در ارتقاء کیفیت فضاهای شهری تاکید دارد.

Keywords:

حواس , غنای حسی , خلق مکان , مکان