پیوند تاب آوری آینده نگر و توسعه پایدار در شهرهای جدید

در دهه های اخیر، شهرهای جدید به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای سیاست گذاری فضایی برای پاسخ به چالش هایی نظیر تمرکز جمعیت، نابرابری های منطقه ای و فشار بر زیرساخت های شهری شکل گرفته اند. با این حال، تجربه های داخلی و بین المللی نشان می دهد که بسیاری از این شهرها به دلیل غلبه نگاه کالبدی و کوتاه مدت، در دستیابی هم زمان به اهداف توسعه پایدار و تاب آوری در برابر مخاطرات آینده با ناکامی مواجه بوده اند. در این میان، رویکرد تاب آوری آینده نگر به عنوان چارچوبی نوین، می کوشد با عبور از مدیریت واکنشی، ظرفیت شهرها را برای مواجهه فعال، تطبیقی و یادگیرنده با عدم قطعیت ها و شوک های آتی تقویت کند. این پژوهش با هدف تبیین پیوند میان تاب آوری آینده نگر و توسعه پایدار در شهرهای جدید، به بررسی مفهومی و تحلیلی این دو رویکرد و نقاط هم افزای آن ها در بستر مدیریت شهری می پردازد. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات علمی، اسناد سیاستی و تجارب منتخب داخلی و خارجی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تلفیق مولفه های آینده پژوهی، حکمرانی مشارکتی، انعطاف پذیری نهادی و پایداری اجتماعی–اقتصادی می تواند چارچوبی کارآمد برای ارتقای عملکرد شهرهای جدید در مواجهه با چالش های پیچیده آینده فراهم آورد. در نهایت، پژوهش بر ضرورت بازنگری در الگوهای برنامه ریزی و مدیریت شهرهای جدید با تاکید بر رویکردهای آینده نگر و پایدار تاکید می کند.

Keywords:

تاب آوری آینده نگر , توسعه پایدار , شهرهای جدید , مدیریت شهری , آینده پژوهی شهری