مدیریت راهبردی بحران در سازمان های دولتی با رویکرد تحول سازمانی و مشارکت کارکنان

در فضای پیچیده و پرآشوب کنونی، نهادهای حاکمیتی و اجرایی نظیر فرمانداری ها به عنوان خط مقدم مدیریت شهری و استانی، با چالش های چندوجهی و بحران های غیرمنتظره ای روبه رو هستند. رویکردهای سنتی و واکنش محور در مدیریت بحران، نه تنها پاسخگوی نیازهای امروز نیست، بلکه می تواند به تشدید آسیب ها و کاهش سرمایه اجتماعی بیانجامد. این مقاله با بهره گیری از روش تحلیلی-توصیفی و با هدف تبیین نقش مدیریت راهبردی در ارتقاء کارآمدی فرمانداری ها در مواجهه با بحران، به واکاوی سه رکن اساسی یعنی «مدیریت بحران پیش دستانه»، «تحول سازمانی هدفمند» و «مشارکت فعال کارکنان» پرداخته است. یافته ها حاکی از آن است که تحقق تاب آوری سازمانی در برابر بحران ها، نیازمند گذار از مدیریت انفعالی به مدیریت آینده نگر، چابک سازی ساختارهای اداری و سرمایه گذاری بر روی سرمایه های انسانی متعهد و توانمند است. این پژوهش با ارائه چارچوبی مفهومی، بر این نکته تاکید می کند که موفقیت در مدیریت بحران های شهری و استانی، در گرو شکل گیری فرهنگ سازمانی مبتنی بر یادگیری مستمر، شفافیت اطلاعاتی و ایجاد احساس تعلق و مالکیت در میان کارکنان است.