اولویت بندی معابر شهری به منظور پیاده راه سازی با استفاده از تلفیق MCDM و اطلاعات مکان مبنا (مطالعه موردی: منطقه دو شهری بندرعباس)

هدف پژوهش حاضر، ارائه یک چارچوب کمی و مدون برای اولویت بندی معابر مستعد پیاده راه سازی در منطقه دو شهری بندرعباس و جلوگیری از تخصیص سلیقه ای منابع است. مطالعه حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی و ماهیت کاربردی، از روش تحلیل سلسله مراتبی در محیط مکان مند (SAHP) در بستر GIS بهره گرفته است. در ابتدا، معیارهای اصلی موثر (شامل میزان تردد عابران، کاربری، دسترسی به سیستم های حمل و نقل عمومی، موقعیت معابر، ایمنی و ظرفیت پارکینگ) با نظر متخصصان نهایی شدند. سپس، ۱۱ معبر مورد مطالعه (بلوار امام خمینی، بلوار ساحلی (غدیر)، بلوار جمهوری اسلامی، بلوار سید جمال الدین اسدآبادی، بلوار شهید ناصر و...) بر اساس این معیارها کمی سازی و در مدل AHP وزن دهی شدند. نتایج نشان داد که میزان تردد عابران با بالاترین وزن (۵۲/۰)، حیاتی ترین معیار در تصمیم گیری است. در رتبه بندی نهایی، بلوار سید جمال الدین اسدآبادی با بالاترین عدد مطلوبیت (۱۱۷/۴)، به عنوان اولویت اول و ضروری برای آغاز عملیات پیاده راه سازی تعیین شد. نتایج این مدل، یک ابزار عملیاتی برای مدیران شهری فراهم می آورد تا منابع محدود را با بالاترین کارایی و بازده اجتماعی در معابر دارای بیشترین پتانسیل سرمایه گذاری کنند.

Keywords:

تحلیل سلسه مراتبی(AHP) , تحلیل مکانی , GIS , توسعه شهری , عابران پیاده