تاب آوری شهر شیراز در برابر تهدیدات ناشی از تغییرات اقلیمی و چالش های انسان ساخت

این مقاله به بررسی جامع وضعیت تاب آوری شهر شیراز در برابر ترکیبی از تهدیدات ناشی از تغییرات اقلیمی (مانند افزایش دما، تغییر الگوی بارش و خشکسالی های مکرر) و چالش های انسان ساخت (مانند رشد فزاینده شهرنشینی، فرونشست زمین، و مدیریت ناکارآمد منابع) می پردازد. هدف اصلی، شناسایی آسیب پذیری های کلیدی و ارائه راهکارهای عملی مبتنی بر اصول توسعه پایدار برای مقاوم سازی زیرساخت ها، سیستم های اجتماعی-اقتصادی و محیط زیست شهری شیراز است. داده های مورد استفاده عمدتا از منابع رسمی محلی، گزارش های اقلیمی منطقه ای و مطالعات پیشین استخراج شده اند. نتایج نشان می دهد که ادغام برنامه ریزی های انعطاف پذیر، استفاده از راهکارهای مبتنی بر طبیعت (Nature-based Solutions یا NbS) و تقویت مشارکت ذینفعان برای دستیابی به شهری تاب آور و پایدار در برابر تغییرات آینده ضروری است. خاص ترین یافته ها حاکی از هم افزایی خطرناک بین کاهش شدید منابع آب زیرزمینی ناشی از برداشت بی رویه و افزایش فرونشست زمین در دشت های اطراف شیراز است که زیرساخت های حیاتی شهری را تهدید می کند. شهر شیراز در یک نقطه عطف بحرانی قرار دارد. تهدیدات اقلیمی (خشکسالی و گرما) در حال تشدید هستند و آسیب پذیری های ساختاری ناشی از توسعه شهری (به ویژه فرونشست و مدیریت ناکارآمد آب) این تهدیدات را چند برابر می کنند. دستیابی به شهر تاب آور برای شیراز، نیازمند پذیرش یک رویکرد یکپارچه، سازگارانه و مبتنی بر طبیعت است.

Keywords:

تاب آوری , توسعه پایدار , آسیب پذیری , جزایر حرارتی , راهکارهای مبتنی بر طبیعت , Nature-based Solutions , NbS