بررسی مولفه های کالبدی بهبود زیست پذیری در بافت های ناکارآمد شهری در شهر دوگنبدان

هدف از این مطالعه بررسی و شناسایی مهم ترین مولفه های فیزیکی بهبود زیست پذیری در بافت های فرسوده شهر دوگنبدان می باشد. نمونه آماری پژوهش، مناطق جغرافیایی و اکولوژیکی بافت فرسوده شهر دوگنبدان و روش نمونه، نمونه گیری هدفمند است. روش گردآوری داده ها و اطلاعات بر اساس روش های اسنادی-کتابخانه ای و میدانی-شبه ریاضی و همچنین برای تجزیه و تحلیل داده ها از مدل تحلیل تاثیر متقابل بر اساس نرم افزار Micmac و تحلیل اثرات متقابل متوازن بر اساس CIB در نرم افزار (SanarioWizard) استفاده شده است. نتایج مطالعه نشان داد که بافت فرسوده شهر دوگنبدان دارای ۲۲۰۰۰ نفر جمعیت و ۲۲ درصد جمعیت شهری، ۴۵۰۰ واحد مسکونی است که ۹۰ درصد ساختمان ها بالای ۴۰ سال قدمت دارند. همچنین نتایج نشان می دهد که موثرترین و مهم ترین محرک ها برای شکوفایی و بازآفرینی بافت های فرسوده دوگنبدان عبارتند از: خدمات عمومی، مسیرهای دسترسی، نوع ساختار، عدالت فضایی، توسعه اقتصادی، توجه به مردم و مشارکت آنان، امکانات، امکانات شهری (آب، برق و گاز و...)، مخاطرات، ICT و طرح جامع بازآفرینی. در این راستا، برنامه ریزی ساختار فضایی بافت فرسوده در طرح جامع بافت فرسوده دوگنبدان در بلندمدت (۵ تا ۱۰ سال)، بر اساس بررسی ویژگی های اکولوژیکی بافت، شناسایی راهکارها و اقدامات مورد نیاز در بافت، برنامه زمانی و مالی در بافت فرسوده شهر دوگنبدان انجام گیرد.

Keywords:

بافت فرسوده , زیست پذیری , آینده پژوهی , دوگنبدان