نقش میانجی گری معنا در زندگی در رابطه بین دینداری و سلامت روان در نوجوانان

هدف: این پژوهش به بررسی نقش میانجی گری معنا در زندگی در رابطه بین دینداری و سلامت روان در نوجوانان ایرانی پرداخته است. روش: در این مرور سیستماتیک با رعایت دستورالعمل های PRISMA، داده های ۲۲ مطالعه (۱۰ مطالعه داخلی و ۱۲ مطالعه خارجی) مورد تحلیل قرار گرفت. جستجو در پایگاه های بین المللی (PubMed, Scopus, Web of Science) و داخلی (مگیران، SID، Noormags) در نهایت ۲۲ مطالعه معتبر (۱۰ مقاله داخلی از سال های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ و ۱۲ مقاله خارجی از سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵) وارد تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که معنا در زندگی نقش میانجی گری کامل در رابطه بین دینداری و سلامت روان ایفا می کند (p < ۰.۰۰۱ و β=۰.۳۲) و ۷۰ درصد از واریانس سلامت روان را پیش بینی می کند. تحلیل های زیرگروهی تفاوت معناداری بین مطالعات داخلی و خارجی نشان داد؛ به طوری که در مطالعات ایرانی، معنا در زندگی ۷۷ درصد از واریانس سلامت روان را تبیین کرد (β=۰.۳۵)، در حالی که این مقدار در مطالعات خارجی ۶۳ درصد (β=۰.۲۸) بود. همچنین، ابعاد معنوی و شناختی دینداری، پیش بینی کننده قوی تری برای معنا در زندگی نسبت به ابعاد رفتاری بودند. نتیجه گیری: در فرهنگ ایرانی، دینداری علاوه بر رفتارهای ظاهری، با تقویت احساس معنا در زندگی، سلامت روان نوجوانان را ارتقا می دهد. این یافته ها پیامدهای مهمی برای طراحی مداخلات مبتنی بر معنویت و معنا در محیط های آموزشی و مشاوره ای دارد.

Keywords:

دینداری , معنا در زندگی , سلامت روان , نوجوانان , نقش میانجی گری