رابطه خودآگاهی با اضطراب اجتماعی و پرخاشگری دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه خودآگاهی با اضطراب اجتماعی و پرخاشگری دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه می باشد. روش پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی می باشد. ماهیت پژوهش حاضر کاربردی است. جامعه آماری پژوهش حاضر، دربرگیرنده کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه بودند که در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ در دبیرستان های ناحیه یک شهر رشت مشغول به تحصیل بودند ۱۷۷۰ نفر با استفاده از جدول مورگان ۳۴۹ نفر به روش تصادفی خوشه ای - چند مرحله ای جهت نمونه انتخاب شدند. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه پرخاشگری (باس- پری، ۱۹۹۲)، اضطراب اجتماعی (کانور و همکاران، ۲۰۰۰)، خودآگاهی (کوپر، ۱۹۹۷) استفاده گردید. داده های بدست آمده به کمک همبستگی پیرسون و رگرسیون همزمان در محیط نرم افزاری spss نسخه ۲۶ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های بدست آمده نشان داد متغیر خودآگاهی می تواند ۶/۲۶ درصد از متغیر اضطراب اجتماعی را مورد پیش بینی قرار دهد و همچنین متغیر پرخاشگری را نیز ۵۸ درصد مورد پیش بینی قرار دهد (۵۸۰/۰ و ۲۶۶/۰=R۲). همچنین اثر خودآگاهی بر اضطراب اجتماعی و پرخاشگری با (۵۱۶/۰- و ۳۲۶/۰- = β) است که دراین بین متغیر پیش بین موجب کاهش متغیرهای ملاک شدند. بین خودآگاهی و اضطراب اجتماعی دانش آموزان ضریب همبستگی ۷۵۵/۰- در سطح ۰۱/۰>p وجود دارد، به عبارت دیگر با ۹۹ درصد اطمینان می توان گفت با افزایش خودآگاهی، اضطراب اجتماعی کاهش می یابد. به این ترتیب، بهبود خودآگاهی در نوجوانان دختر نیازمند توجه به اضطراب اجتماعی و رفتارهای پرخاشگرانه و کمک به آن ها برای یافتن راهکارهای سالم برای مدیریت احساسات و تقویت مهارت های اجتماعی است.

Keywords:

اضطراب اجتماعی , پرخاشگری , خودآگاهی