نقش ترومای کودکی در پیش بینی بهزیستی روانشناختی زوجین

خانواده اصلی ترین و مهم ترین نهاد هر جامعه به شمار می آید که با ازدواج شکل می گیرد و زوجین برای تداوم زندگی خود نیازمند برخورداری از بهزیستی روان شناختی هستند. تحقیق حاضر با هدف تعیین نقش ترومای کودکی در پیش بینی بهزیستی روان شناختی زوجین انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زوجین ساکن شهر ارومیه بود که ازدواج رسمی داشتند، بیش از یک سال از ازدواجشان گذشته بود، حداقل تحصیلات دیپلم داشتند و از داروهای روان پزشکی استفاده نمی کردند. تعداد نمونه ها ۲۰۰ نفر بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه ترومای دوران کودکی برنستاین و همکاران (۲۰۰۳) و پرسشنامه بهزیستی روان شناختی ریف (۱۹۸۹) استفاده شد. تحلیل داده ها با استفاده از نسخه ۲۸ نرم افزار آماری SPSS و آزمون رگرسیون انجام گرفت. یافته های استنباطی پژوهش نشان داد که ترومای دوران کودکی اثر منفی و معناداری بر بهزیستی روان شناختی زوجین دارد (P<۰.۰۱). بر اساس نتایج، افزایش میزان تجارب آسیب زای کودکی با کاهش بهزیستی روان شناختی زوجین همراه است. این یافته ها بیانگر آن است که پیامدهای دیرپای تجربه های آسیب زا می توانند کیفیت سازگاری و سلامت روان زوجین را در بزرگسالی تحت تاثیر قرار دهند. پیشنهاد می شود در مداخلات مشاوره ای زوجین، ارزیابی و توجه به سابقه تجارب آسیب زای دوران کودکی به عنوان یکی از عوامل موثر بر بهزیستی روان شناختی مدنظر قرار گیرد.

Keywords:

ترومای کودکی , بهزیستی روانشناختی , زوجین