اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر نگرش به زندگی زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر رشت

دشواری های مرتبط با نگرش به زندگی در زنان دارای تعارض زناشویی، چالش های متداولی هستند که نیاز به توجه فزاینده ای دارد و پژوهش درباره راه حل های موثر، ضرورتی انکارناپذیر است. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی روان درمانی مثبت نگر بر نگرش به زندگی زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر رشت بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان دارای تعارض زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر رشت در سه ماهه پایانی سال ۱۴۰۳ به تعداد ۳۵۰ نفر بود. از این بین با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ زن دارای تعارض زناشویی بر اساس پرسشنامه تعارض زناشویی (ثنایی، ۱۳۷۹) (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه گواه) انتخاب و به عنوان پیش آزمون پرسشنامه نگرش به زندگی (ریکر، ۱۹۹۲) در مورد آنها اجرا شد. سپس گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای هفته ای یک جلسه تحت روان درمانی مثبت نگر (چان، ۲۰۱۸) قرار گرفتند در حالی که در مورد گروه گواه مداخله ای اجرا نشد؛ سپس هر دو گروه مورد پس آزمون قرار گرفتند. داده های به دست آمده با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیری و چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد روان درمانی مثبت نگر بر افزایش نمره کل نگرش به زندگی و مولفه های معنی فردی، احساس خلاء، و هدف جویی زنان دارای تعارض زناشویی تاثیر دارد (۰۱/۰P<). این نتایج، کاربردهای بالینی مستقیم و ضمنی مهم مداخله روان درمانی مثبت نگر در زمینه افزایش نگرش به زندگی زنان دارای تعارض زناشویی را نمایان می سازد.

Keywords:

تعارض زناشویی , روان درمانی مثبت نگر , نگرش به زندگی