نقش فناوری های آموزشی در افزایش مهارت های مقابله ای و پیشگیری از رفتارهای پرخطر در دانش آموزان

در سال های اخیر، توجه به سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان و پیشگیری از رفتارهای پرخطر، به یکی از اولویت های اصلی نظام های آموزشی تبدیل شده است. فناوری های آموزشی شامل بازی های دیجیتال، شبیه سازی های تعاملی، نرم افزارهای مدیریت استرس، پلتفرم های آنلاین و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، به عنوان ابزارهای موثر در تقویت مهارت های مقابله ای و مدیریت هیجانات شناخته شده اند. هدف این مطالعه بررسی اثرات فناوری های آموزشی در ارتقای مهارت های مقابله ای و کاهش رفتارهای پرخطر دانش آموزان، تحلیل نقش خانواده و مدرسه در استفاده موثر از این فناوری ها و ارائه چارچوبی برای طراحی برنامه های پیشگیرانه است. روش پژوهش به صورت مروری توصیفی است و منابع شامل مقالات پژوهشی داخلی و مطالعات تجربی منتشر شده بین سال های ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۴ می باشد. داده ها از طریق تحلیل محتوا و بررسی نتایج مطالعات مرتبط استخراج و ترکیب شده است. یافته ها نشان می دهند که فناوری های آموزشی با فراهم کردن محیط های امن و تعاملی، امکان تمرین مهارت های مقابله ای، خودتنظیمی، مدیریت استرس و مهارت های اجتماعی را برای دانش آموزان فراهم می کنند و اثرات بلندمدت قابل توجهی در کاهش رفتارهای پرخطر دارند. همچنین، هوش مصنوعی و ابزارهای تحلیل داده، نقش پیشگیرانه ای در شناسایی دانش آموزان در معرض خطر و ارائه مداخلات فردمحور ایفا می کنند. مشارکت فعال خانواده و مدرسه نیز باعث تثبیت مهارت ها و افزایش اثرگذاری برنامه های پیشگیرانه می شود. نتیجه گیری کلی این است که استفاده هوشمندانه و هدفمند از فناوری های آموزشی، همراه با حمایت مدرسه و خانواده، می تواند سلامت روانی، عملکرد تحصیلی و رفتارهای اجتماعی دانش آموزان را بهبود بخشد و بستر رشد همه جانبه و کاهش آسیب های رفتاری را فراهم نماید.

Keywords:

آموزش دیجیتال , فناوری آموزشی , خودتنظیمی , مهارت های مقابله ای , پیشگیری از رفتارهای پرخطر