نقش شفقت به خود در پیش بینی خودکارآمدی دانشجویان

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش شفقت به خود در پیش بینی خودکارآمدی دانشجویان بود؛ این پژوهش از نظر هدف بنیادی و از نظر روش توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه ی آماری را تمامی دانشجویان دانشگاه لاهیجان در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل می دادند که ۱۲۰ نفر از آنان به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. شرکت کنندگان در پژوهش به پرسش نامه ی شفقت ورزی ریس (۲۰۱۱) و پرسش نامه ی خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران (۱۹۸۲) به عنوان ابزار پژوهش پاسخ دادند و داده های حاصل از این ابزار پس از بررسی مفروضه های آماری، با استفاده از شاخص های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSSv۲۶ و در سطح معناداری ۰۵/۰ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بین شفقت به خود و خودکارآمدی دانشجویان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد؛ بدین معنا که با افزایش سطح شفقت به خود، نمره ی خودکارآمدی نیز افزایش می یابد. همچنین نتایج رگرسیون نشان داد که شفقت به خود به طور معناداری خودکارآمدی دانشجویان را پیش بینی می کند. این یافته ها بیانگر آن است که شفقت ورزی نسبت به خود، از طریق کاهش خودسرزنشی و افزایش پذیرش هیجان ها نقش مهمی در تقویت باور فرد به توانایی مدیریت موفق موقعیت های تحصیلی و چالش های زندگی دانشجویی دارد. بر این اساس، طراحی و اجرای برنامه های دانشگاه محور برای آموزش مهارت های شفقت به خود، گنجاندن آموزش شفقت ورزی در خدمات مشاوره ی دانشجویی و نیز آگاه سازی والدین و اساتید درباره ی اهمیت برخورد بدون قضاوت با ناکامی های دانشجویان، می تواند به ارتقاء خودکارآمدی و سازگاری تحصیلی و روان شناختی آنان منجر شود.

Keywords:

شفقت به خود , خودکارآمدی , دانشجویان