بررسی اثربخشی روان شناسی مثبت گرا بر افزایش رضایت زناشویی و بهبود سبکهای حل تعارض زوجین دارای مشکلات ارتباطی شهرستان اردل

زندگی زناشویی بستری برای رشد و بالندگی فردی و اجتماعی است و روابط زناشویی هسته ی اصلی سلامت خانواده و جامعه را تشکیل می دهند. با این حال بخش قابل توجهی از زوجین در دوره هایی از زندگی با چالش های ارتباطی، کاهش رضایت زناشویی و عدم توانایی در حل تعارضات مواجه می شوند. این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی روان شناسی مثبت نگر بر افزایش رضایت زناشویی و بهبود سبک های حل تعارض زوجین دارای مشکلات ارتباطی انجام شد. این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی آماری شامل کلیه ی زوجین دارای مشکلات ارتباطی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهرستان اردل در سال ۱۴۰۳ ۱۴۰۴ بود. نمونه ی پژوهش تعداد سی زوج که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. روش پژوهش به صورت نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل اجرا گردید. گروه آزمایش به مدت هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای (هفته ای یک بار) تحت آموزش روان شناسی مثبت گرا سلیگمن و همکاران (۲۰۰۵) قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های رضایت زناشویی انریچ اولسون (۱۹۹۸) و پرسشنامه ی سبک های حل تعارض رحیم (۲۰۰۰) بود. نمرات آزمودنی ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیری و چندمتغیری و نرم افزار SPSS تحلیل شد. نتایج حاصل از این پژوهش به وضوح نشان داد که آموزش های مبتنی بر روان شناسی مثبت گرا، تاثیر معنی داری بر افزایش رضایت زناشویی (p<۰.۰۰۱) در گروه آزمایش و بهبود سبک های حل تعارض (به ویژه حرکت به سمت سبک های سازنده و همکاری جویانه) در زوجین شرکت کننده داشته است. یافته ها حاکی از آن است که تمرکز بر نقاط قوت، عواطف مثبت، شکرگزاری، و توسعه مهارت های مثبت اندیشی می تواند به زوجین کمک کند تا نگرش مثبت تری نسبت به رابطه خود پیدا کرده و راه حل های موثرتری برای مشکلات ارتباطی بیابند. لذا از این مداخله می توان برای بهبود روابط زوجین استفاده کرد.

Keywords:

رضایت زناشویی , سبکهای حل تعارض , روان شناسی مثبت