اثربخشی درمان مبتنی بر بخشودگی بر عدالت زناشویی، احقاق جنسی و دلزدگی زناشویی در زوجین با نشانه های طلاق عاطفی

تحقیق حاضر با هدف اثربخشی درمان مبتنی بر بخشودگی بر عدالت زناشویی، احقاق جنسی و دلزدگی زناشویی در زوجین با نشانه های طلاق عاطفی انجام شد. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی بود و روش پژوهش، با توجه به ماهیت موضوع، نیمه آزمایشی، با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر زوجین با نشانه های طلاق عاطفی در شهر اردبیل در سال ۱۴۰۳ بود که با استفاده از نقطه برش پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن مشخص شدند و از بین آنها ۴۰ نفر با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند که ۲۰ نفر در گروه کنترل و ۲۰ نفر در گروه آزمایش حضور دارند. روش مورد برای نمونه گیری، در دسترس بود. درمان مبتنی بر بخشودگی بر اساس پروتکل درمانی ورثینگتون (۱۹۹۸) در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای انجام شد. برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز (۱۹۹۶)، پرسشنامه احقاق جنسی هالبرت (۱۹۹۲)، پرسشنامه طلاق عاطفی جان گاتمن (۲۰۰۸) و پرسشنامه عدالت زناشویی بهمنی و همکاران (۱۳۹۰) استفاده شد. برای آزمون فرضیه پژوهشی از آزمون تحلیل کوواریانس (تحلیل واریانس با کنترل اثر پیش آزمون) استفاده شد. یافته های تحقیق نشان داد که درمان مبتنی بر بخشودگی بر عدالت زناشویی، احقاق جنسی و دلزدگی زناشویی زوجین با نشانه های طلاق عاطفی تاثیر دارد (۰۱/۰> p) و درمان مبتنی بر بخشودگی باعث بهبود عدالت زناشویی و احقاق جنسی و در عوض باعث کاهش دلزدگی زناشویی زوجین با نشانه های طلاق عاطفی می شود.

Keywords:

درمان مبتنی بر بخشودگی , عدالت زناشویی , احقاق جنسی , دلزدگی زناشویی , طلاق عاطفی