مقایسه تکانشگری، سبک های ارتباطی و استرس ادراک شده در افراد متاهل دارای تعارض زناشویی بالا و پایین

هدف پژوهش حاضر مقایسه تکانشگری، سبک های ارتباطی و استرس ادراک شده در افراد متاهل دارای تعارض زناشویی بالا و پایین بود. روش پژوهش علی-مقایسه ای بود. جامعه آماری افراد متاهل دارای تعارض زناشویی بالا و پایین شهر اردبیل در سال ۱۴۰۴ بود. نمونه مورد مطالعه شامل ۶۰ نفر از افراد متاهل بود که به صورت هدفمند در گروه با تعارض زناشویی بالا و تعارض زناشویی پایین (هر گروه ۳۰ نفر) جایدهی شدند. ابزارهای جمع آوری اطلاعات شامل پرسشنامه تعارض زناشویی (ثنایی و براتی؛ MCQ)، پرسشنامه تکانشگری بارت-۱۱ (پاتون و همکاران، ۱۹۹۵؛ BIS-۱۱)، پرسشنامه الگوهای ارتباطی (کریستین و سالاوی، ۱۹۸۴؛ CPQ)، و پرسشنامه استرس ادراک شده (کوهن و همکاران، ۱۹۸۳؛ PSS) بود. داده ها به روش تحلیل واریانس تک متغیره و چند متغیره مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین افراد متاهل دارای تعارض زناشویی بالا و پایین در متغیرهای تکانشگری، سبک های ارتباطی و استرس ادراک شده تفاوت معنادار وجود دارد (۰۵/۰>P). نتایج پژوهش نشان داد که سطح بالای تعارض زناشویی با افزایش تکانشگری، سبک های ارتباطی ناسازگارانه و استرس ادراک شده در زوجین همراه است. این یافته ها اهمیت مدیریت هیجانات، به ویژه تکانشگری، بهبود الگوهای ارتباطی سازگارانه و مدیریت استرس ادراک شده را برجسته می سازد. از این رو، تدوین برنامه های مداخله ای برای زوجین که تمرکز بر کنترل تکانشگری، بهبود سبک های ارتباطی و کاهش استرس داشته باشد، می تواند به کاهش تعارض و ارتقای کیفیت زندگی زناشویی کمک کند.

Keywords:

استرس ادراک شده , تعارض زناشویی , تکانشگری , سبک های ارتباطی