اثربخشی درمان شناختی – رفتاری سوگ بر کاهش راهبردهای ناسازگارانه تنظیم هیجان در مراقبان بیماران سرطانی

فقدان عزیزان بر اثر سرطان یکی از تلخ ترین تجربه های انسانی است که مراقبان بیماران سرطانی را در معرض سوگ پیچیده و پیامدهای روان شناختی گسترده ای قرار می دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله شناختی–رفتاری سوگ بر کاهش راهبردهای ناسازگارانه تنظیم هیجان در مراقبان بیماران سرطانی انجام شد. روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و پیگیری یک ماهه و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل همه مراقبان بیماران سرطانی استان اردبیل بود که عزیز خود را در سال ۱۴۰۳ و سه ماهه نخست ۱۴۰۴ از دست داده بودند. تعداد ۳۰ نفر از مراقبان به صورت دردسترس انتخاب و پس از همتاسازی به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام ۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۶۰ دقیقه ای تحت پروتکل درمان شناختی–رفتاری سوگ کومیشکه–کونروپ و همکاران (۲۰۲۴)، قرار گرفت و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه راهبردهای تنظیم شناختی هیجان گارنفسکی و کرایج (۲۰۰۶)، بود. نتایج حاصل از تحلیل واریانس مکرر نشان داد که میانگین نمرات راهبردهای ناسازگارانه تنظیم هیجان شامل نشخوار ذهنی، فاجعه سازی، سرزنش خود/دیگری، سرکوب و اجتناب در گروه آزمایش پس از مداخله و در پیگیری یک ماهه به طور معناداری کاهش یافت، درحالی که در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد (۰۰۱/۰>p). این یافته ها حاکی از آن است که درمان شناختی–رفتاری سوگ می تواند با کاهش راهبردهای هیجانی ناکارآمد، به بهبود سازگاری روان شناختی مراقبان بیماران سرطانی کمک کند.

Keywords:

سرطان , مراقبان بیماران , سوگ پیچیده , درمان شناختی–رفتاری , تنظیم هیجان , راهبردهای ناسازگارانه