رابطه سبک های هویت و خودتنظیمی با تعلل ورزی دانش آموزان نوجوان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه سبک های هویت و خودتنظیمی با تعلل ورزی دانش آموزان نوجوان بود. روش پژوهش همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهرستان سیب و سوران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود (تعداد ۲۸۳۴ نفر). طبق جدول کرجسی و مورگان تعداد ۳۳۸ نفر به عنوان نمونه انتخاب و پرسشنامه های تعلل ورزی تحصیلی تاکمن (۱۹۹۱)، سبک هویت برزونسکی (۱۹۸۹) و خودتنظیمی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵) را به صورت الکترونیکی تکمیل کردند. داده های جمع آوری شده به وسیله نرم افزار آماری ۲۶_SPSS و با شاخص های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه به شیوه همزمان تحلیل شدند. نتایج آزمون ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین سبک های هویت اطلاعاتی (۰۰۲/۰=p)، هنجاری (۰۰۱/۰=p) و تعهد هویت (۰۰۱/۰>p) با تعلل ورزی رابطه منفی وجود دارد و در مورد سبک سردرگم-اجتنابی رابطه مثبت مشاهده شد (۰۱۸/۰=p). همچنین بین خودتنظیمی با تعلل ورزی رابطه منفی و معناداری وجود دارد (۰۰۱/۰>p). حدود ۳۶ درصد از واریانس تعلل ورزی دانش آموزان نوجوان از طریق سبک های هویت و خودتنظیمی قابل تبیین بود (۰۰۱/۰>p). نقص در خودتنظیمی و داشتن سبک هویت سردرگم-اجتنابی، از عوامل موثر بر تعلل ورزی در دانش آموزان نوجوان است. بنابراین، تقویت سبک های هویت اطلاعاتی و هنجاری و همچنین ارتقاء مهارت های خودتنظیمی می تواند به کاهش تعلل ورزی کمک کند.

Keywords:

سبک های هویت , خودتنظیمی , تعلل ورزی , دانش آموزان , نوجوان