پایان کثرت، آغاز همگرایی: بازخوانی معنادرمانی اندیشه فرانکل در بستر فرهنگ ایران

پژوهش حاضر با عنوان «پایان کثرت، آغاز همگرایی: بازخوانی معنادرمانی اندیشه فرانکل در بستر فرهنگ ایران» نقش لوگوتراپی ویکتور فرانکل را در ایجاد انسجام روانی و مقابله با تشتت و پراکندگی در زندگی مدرن بررسی می کند. زندگی معاصر، تحت تاثیر فشارهای فناوری، تعدد نقش های اجتماعی و جریان بی وقفه اطلاعات، اغلب به گسستگی درونی، خلا اگزیستانسیال و احساس پوچی منجر می شود. این مطالعه با رویکرد کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع، چگونگی عملکرد معنا را به عنوان نیرویی یکپارچه ساز تحلیل می کند که اعمال، تجارب و احساسات پراکنده انسان را در یک روایت وجودی همسو کرده و به یگانگی روانی منجر می شود. با بازخوانی اصول بنیادین لوگوتراپی، شامل آزادی اراده، اراده به معنا و معنای زندگی، پژوهش نشان می دهد که کشف معنا از طریق مسیرهای خلاقیت، روابط و نگرش به رنج، تشتت روانی ناشی از چالش های مدرن مانند تنهایی دیجیتال و بحران های هویتی را کاهش داده و با تقویت سلامت روان، به کاهش بیماری های روانی نظیر اضطراب، افسردگی و استرس پس از سانحه کمک می کند. نتایج این مطالعه کاربردهایی برای روان درمانی، به ویژه در مداخلات دیجیتال مانند گروه درمانی آنلاین و اپلیکیشن های معنامحور، ارائه می دهد و راهکارهایی برای بازگشت به انسجام روانی در دنیای پرچالش کنونی پیشنهاد می کند. در بستر فرهنگی ایران، معنای زندگی با ارزش های دینی و عرفانی غنی شده و از طریق بومی سازی، مانند درمان معنوی خداسو، به ارتقای سلامت روان کمک می کند.

Keywords:

تشتت روانی , خلا اگزیستانسیال , درمان معنوی خداسو , معنادرمانی