بررسی اثربخشی مداخله آموزشی درمانی بر بهبود اختلال نوشتاری: مطالعه موردی

نوشتن یکی از مهارت های بنیادی در یادگیری و ارتباطات انسانی است که تاثیر بسزایی در موفقیت تحصیلی و اجتماعی دارد. بااین حال، برخی دانش آموزان به دلیل اختلالات یادگیری مانند نارسانویسی (دیسگرافیا) با چالش هایی جدی در این زمینه مواجه هستند. این پژوهش به بررسی مشکلات نوشتاری مریم، دانش آموز مبتلا به دیسگرافیا، پرداخته و روند ارزیابی، تشخیص، و مداخلات درمانی او را تحلیل کرده است. در طی جلسات مشاوره و بررسی های تخصصی، مشخص شد که او در زمینه دست خط، دیکته نویسی، وضعیت نشستن، نحوه گرفتن قلم، و هماهنگی عضلانی دچار مشکل است. بر این اساس، مجموعه ای از جلسات درمانی طراحی شد که شامل اصلاح وضعیت نشستن، تقویت مهارت های حرکتی، بهبود نحوه گرفتن قلم، و تمرین های دستورزی بود. ارزیابی مجدد پس از پایان جلسات نشان داد که دست خط و عملکرد نوشتاری مریم بهبود قابل توجهی یافته است، اما برای تثبیت نتایج، ادامه تمرین های خانگی ضروری است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که مداخلات آموزشی و تمرین های هدفمند می توانند تاثیر بسزایی در بهبود مهارت های نوشتاری دانش آموزان مبتلا به نارسانویسی داشته باشند و روند تحصیلی آنان را بهبود بخشند.

Keywords:

اختلالات یادگیری ویژه , مقطع ابتدایی , نارسانویسی , دانش آموز