اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان دختر شهر بندرعباس: یک مطالعه نیمه تجربی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان دختر شهر بندرعباس به صورت یک مطالعه نیمه تجربی انجام گرفت. روش: روش پژوهش کاربردی و از نوع کمی با طرح شبه تجربی پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه (کنترل) بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان دختر مراجعه کننده به مراکز مشاوره مدارس منتخب شهرستان بندرعباس بود که از میان آنها، ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی کودکان و نوجوانان موریس و ابزار مداخله، پروتکل طرحواره درمانی گروهی بود. داده ها پس از بررسی پیش فرض های آماری (شامل نرمال بودن و همگنی واریانس ها)، با استفاده از تحلیل کوواریانس یک متغیره و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. سطح معناداری (α) برای تمامی آزمون ها ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس (ANCOVA) نشان داد که پس از کنترل آماری اثر نمرات پیش آزمون، طرحواره درمانی گروهی بر نمرات خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان دختر در پس آزمون تاثیر معنادار و مثبتی داشته است (F(۱,۵۷)=۳۰.۱۰,p<۰.۰۰۱,η p ۲ =۰.۳۴۵)؛ به طوری که میانگین نمرات خودکارآمدی اجتماعی در گروه آزمایش به طور قابل توجهی بالاتر از گروه گواه بود. همچنین، این تاثیر در مرحله پیگیری نیز ماندگار و معنادار باقی مانده است (F(۱,۵۷)=۲۵.۵۰,p<۰.۰۰۱)، که حاکی از پایداری اثر مداخله در طول زمان است. نتیجه گیری: طرحواره درمانی گروهی به عنوان یک مداخله روان شناختی، اثربخش و دارای ماندگاری بالا در افزایش خودکارآمدی اجتماعی نوجوانان دختر است و می تواند به عنوان یک روش درمانی معتبر در مراکز مشاوره مدارس برای بهبود باور نوجوانان نسبت به توانایی هایشان در موقعیت های اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

طرحواره درمانی گروهی , خودکارآمدی اجتماعی , نوجوانان دختر