بررسی امید به زندگی و معناخواهی در نوجوانان و جوانان معلول ذهنی در مراکز روزانه آموزش پذیر

پژوهش حاضر به منظور بررسی امید به زندگی و معناخواهی در نوجوانان و جوانان معلول ذهنی در مراکز روزانه آموزش پذیر انجام گرفت. از لحاظ هدف تحقیق از نوع کاربردی از لحاظ نوع روش، توصیفی – مقایسه ای بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه نوجوانان و جوانان دارای معلولیت عضو مراکز روزانه آموزش پذیر تحت نظارت اداره بهزیستی شهر اردبیل در سال ۱۳۹۹ بودند که به روش نمونه گیری دردسترس تعداد ۵۰ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل آزمون امید به زندگی میلر (۱۹۸۸) و پرسشنامه معناخواهی در زندگی (استیگر و همکاران، ۲۰۰۶) بود. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون تی تک نمونه ای صورت گرفت که برای این منظور از نرم افزار آماری SPSS استفاده شد. نتایج نشان داد میانگین امید به زندگی (P<۰.۰۱) و معناخواهی (P<۰.۰۱) در نوجوانان و جوانان معلول ذهنی در مراکز روزانه آموزش پذیر پایین تر از حد متوسط است. بنابراین می توان گفت که نوجوانان و جوانان معلول ذهنی در مراکز روزانه آموزش پذیر از امید به زندگی و معناخواهی پایینی برخوردارند. نتایج به دست آمده به تدارک برنامه های مناسب با سطح ذهنی نوجوانان و جوانان معلول ذهنی در مراکز روزانه آموزش پذیر به منظور افزایش امید به زندگی و معناخواهی تاکید دارد.

Keywords:

امید به زندگی , معناخواهی , معلول ذهنی , آموزش پذیر