نمود حضرت موسی (علیه السلام) و حضرت عیسی (علیه السلام) در آثار سعدی

آثار سعدی از مهمترین گنجینههای ادب فارسی است که در آن آموزههای دینی و مفاهیم اخلاقی جایگاه ویژهای دارند. در میان شخصیتهای دینی، حضرت موسی (ع) و حضرت عیسی (ع) از برجستهترین پیامبرانی هستند که در بوستان، گلستان و غزلیات خود به آنها اشاره کرده و از ویژگیها و سرگذشت آنان برای بیان اندیشه خود بهره گرفته است. پژوهش حاضر با روش تحلیل محتوا کیفی و با استفاده از فیشبرداری، به بررسی نمود حضرت موسی (ع) و حضرت عیسی (ع) در آثار سعدی میپردازد و میکوشد جایگاه این دو پیامبر را در نظام فکری او تبیین کند. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که حضرت موسی (ع) در آثار سعدی نماد توکل، لطف و حمایت الهی، مبارزه با باطل و استﻘامت در برابر سختیهاست. همچنین، حضرت عیسی (ع) جلوهای از زهد، وارستگی، نیروی حیاتبخش معنوی است و » دم عیسی « در آثار او نمادی از احیای روح و بیداری دلهای غافل است. درنتیجه، سعدی علاوه بر بیان کردن این روایتهای تاریخی، الگویی اخلاقی به انسانها نشان داده است. از این رو، نمود حضرت موسی (ع) و حضرت عیسی (ع) در آثار سعدی، بیشتر بیانگر عمیق اندیشه او با آموزههای دینی و ارزشهای والای انسانی است.

Keywords:

بوستان , حضرت عیسی (علیه السلام) , حضرت موسی (علیه السلام) , سعدی , غزلیات , گلستان.