اثر بخشی درمان مبتنی برآموزش خود تنظیمی هیجانی بر اضطراب نوجوانان مبتلا به دیابت نوع۱ شهرستان نجف آباد

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی درمان مبتنی برآموزش خود تنظیمی هیجانی بر اضطراب نوجوانان دختر مبتلا به دیابت نوع۱ انجام گردید. روش پژوهش حاضر از نوع نیمه آزمایشی بود که از طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری این پژوهش را نوجوانان دختر مبتلا به دیابت نوع ۱ در شهرستان نجف آباد تشکیل دادند که در دامنه سنی بین ۱۲ تا ۱۸ سال قرار داشتند. از میان آنان افراد نمونه به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. بدین صورت که ۳۰ نفر از نوجوانان دختر دیابتی نوع ۱ که به انجمن خیریه دیابت جنان شهرستان مراجعه کردند، انتخاب و به صورت گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند که تعداد هر گروه ۱۵ نفر بود. ابزار سنجش شامل پرسشنامه اضطراب بک بود. نتایج نشان داد که آموزش خودتنظیمی هیجانی می تواند در کاهش اضطراب دختران مبتلا به دیابت نوع ۱ موثر باشد (p<۰/۰۱). با توجه به این که بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ بیشتر در معرض هیجانات منفی قرار دارند بنابراین آموزش خودتنظیمی هیجانی به این افراد می تواند میزان مدیریت پیامدهای این بیماری در زندگی شان را افزایش دهد..

Keywords:

خودتنظیمی هیجانی , دیابت نوع ۱ , اضطراب