نادرستی اخلاقی پوشش محرک جنسی در مکان عمومی بر اساس فایده گرایی جرمی بنتام

این مقاله سعی می کند بر اساس چارچوب نظری فایده گرایی لذت گرایانه جرمی بنتام، بر نادرستی اخلاقی استفاده از پوشش محرک جنسی در مکان عمومی استدلال کند. بنتام که یکی از برجسته ترین فایده گرایان کلاسیک به شمار می رود، فعلی را از نظر اخلاقی درست می داند که نتیجه آن بیشینه کردن لذات و کمینه کردن رنج ها باشد. مقاله حاضر با بهره گیری از هفت معیاری که بنتام برای اندازه گیری میزان لذت و رنج افعال ذکر می کند، به سنجش میزان لذت و رنجی که از پوشش محرک جنسی در مکان عمومی ناشی می شود، می پردازد. این معیارهای هفتگانه عبارت اند از: شدت، دوام، قطعیت، نزدیکی، باروری، خلوص و گستره. روشن است که این مقاله دفاع از دیدگاه بنتام را هدف نگرفته است؛ ادعا تنها این است که بر بنیاد این دیدگاه، استفاده از پوشش محرک جنسی در مکان عمومی اخلاقا نادرست است. در مورد پیامدهای لذت بخش و رنج آوری که پوشش محرک جنسی در مکان عمومی ایجاد می کند، سعی شد به پیامدهایی استناد شود که تحقیقات علمی و بین المللی آن ها را تایید می کنند. نتایج نشان می دهد میزان کلی درد و رنج ناشی از پوشش محرک در مکان عمومی، به مراتب بیشتر از میزان لذت آن است. بنابراین، بر اساس فایده گرایی لذت گرایانه بنتام، استفاده از پوشش محرک جنسی در مکان عمومی اخلاقا نادرست است.

Keywords:

پوشش محرک جنسی , جرمی بنتام , لذت , رنج , فایده گرایی