مقایسه اثربخشی درمان هیجان مدار به دو شیوه زوجی و فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) زوجین دارای روابط فرازناشویی

مقدمه: عوامل گوناگونی در سطوح شخصیتی و روانی، همچون سبک ­های دلبستگی - چه به صورت مستقل و چه در تعامل با یکدیگر - بر رابطه زوجین اثر گذاشته و منجر به افزایش گرایش آن ها به روابط فرازناشویی می­ شوند. هدف پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی درمان هیجان­ مدار به دو شیوه زوجی و فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) در زوجین دارای روابط فرازناشویی بود.روش: این پژوهش نیمه­ آزمایشی با طرح پیش­ آزمون - پس­ آزمون با گروه کنترل با مرحله پیگیری ۲ ماهه انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دارای روابط فرازناشویی شهر کرج در پاییز سال ۱۴۰۳ بود. در مرحله نخست، تعداد ۶۰ زوج انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در ۲ گروه آزمایش (هر گروه ۱۵ زوج) و ۲ گروه کنترل (هر گروه ۱۵ زوج) جایگزین شدند. زوجین گروه­های ­ آزمایش تحت درمان هیجان مدار برگرفته از گرینبرگ و گلدمن (۲۰۰۸م) به دو شیوه زوجی و فردی قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد و در فهرست لیست انتظار باقی ماند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (ECR-RS) فریلی و همکاران (۲۰۱۱م) استفاده شد. با نرم افزار SPSS نسخه ۲۸ و از طریق تحلیل واریانس با اندازه­ گیری مکرر تحلیل گردید.نتایج: نتایج نشان داد درمان هیجان­ مدار به دو شیوه زوجی و فردی تاثیر معناداری بر امنیت دلبستگی داشته­ است (۰۵/۰>P). همچنین، نتایج آزمون تعقیبی بیانگر آن بود که درمان هیجان­ مدار به شیوه زوجی اثربخشی بیشتری نسبت به شیوه فردی بر تجارب روابط نزدیک - ساختار رابطه (امنیت دلبستگی) دارد (۰۵/۰>P).بحث و نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش حاضر، میتوان نتیجه گرفت که درمان هیجان­ مدار، چه به شیوه زوجی و چه به شیوه فردی، می تواند به عنوان رویکردی درمانی موثر برای بهبود امنیت دلبستگی در زوجین دارای روابط فرازناشویی در مراکز مشاوره خانواده به کار گرفته شود؛ با این حال، اولویت استفاده با درمان هیجان­ مدار به شیوه زوجی است.

Keywords:

درمان هیجان مدار , امنیت دلبستگی , روابط فرازناشویی