رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی مادرانه و نشانه های افسردگی اساسی در زنان سرپرست خانوار ساکن مددسرای منطقه ۸ تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴

زمینه و هدف: خودکارآمدی تحصیلی مادرانه به عنوان باور مادر نسبت به توانایی خود در هدایت و حمایت از امور آموزشی فرزندان، یکی از مهم ترین منابع روان شناختی محافظت کننده در برابر اختلالات خلقی محسوب می شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی تحصیلی مادرانه و نشانه های افسردگی اساسی در زنان سرپرست خانوار ساکن مددسرای منطقه ۸ تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ انجام شد.روش: این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان سرپرست خانوار تحت پوشش مددسرای منطقه ۸ تهران بود. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۱۵۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مادرانه و پرسشنامه افسردگی بک (نسخه دوم، BDI-II) بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون خطی ساده و آزمون های t مستقل و ANOVA در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه وتحلیل شدند.یافته ها: میانگین و انحراف معیار خودکارآمدی تحصیلی مادرانه ۶۸/۴ ± ۳۲/۵۶ و میانگین و انحراف معیار نشانه های افسردگی اساسی ۱۲/۶ ± ۴۸/۲۲ به دست آمد. نتایج نشان داد رابطه معنادار و منفی بین خودکارآمدی تحصیلی مادرانه و نشانه های افسردگی اساسی وجود دارد (۰۰۱/۰>p، ۵۴/۰- =r). تحلیل رگرسیون نشان داد که خودکارآمدی تحصیلی مادرانه ۲۹/۰ از واریانس نشانه های افسردگی اساسی را تبیین می کند. همچنین سطح تحصیلات و وضعیت اشتغال تفاوت معناداری در نمرات خودکارآمدی تحصیلی مادرانه ایجاد کردند (۰۵/۰>p).نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر اهمیت خودکارآمدی تحصیلی مادرانه را به عنوان یک عامل روان شناختی محافظ در برابر افسردگی در زنان سرپرست خانوار تایید می کند. بر این اساس، طراحی مداخلات آموزشی و مشاوره ای با هدف تقویت خودکارآمدی تحصیلی مادرانه در این گروه پیشنهاد می شود.

Keywords:

خودکارآمدی تحصیلی مادرانه , افسردگی اساسی , زنان سرپرست خانوار , پرسشنامه افسردگی بک