بازدارندگی در وضعیت ابهام و جنگ ۱۲ روزه

جنگ دوازده روزه یکی از پیچیده ترین رخدادهای امنیتی نظامی نه تنها در غرب آسیا بلکه در جهان معاصر است که توانسته رکوردهای فراوانی را در علوم نظامی و اقدامات اطلاعاتی و مدیریت بحران توسط طرفین درگیر به ثبت برساند و نقطه عطفی در معماری نظم حاکم بر منطقه ی غرب آسیا خواهد بود. هدف این پژوهش واکاوی علل نقص راهبردی در سامانه بازدارندگی جمهوری اسلامی ایران و پیامدهای آن بر الگوی تعارضات منطقه ای غرب آسیا است. اهمیت این پژوهش در دو بعد راهبردی و نظری است از یک سو این درگیری با کاربرد بی سابقه ی پهپادهای تهاجمی جنگ الکترونیک پیشرفته و عملیات اطلاعاتی به یک مورد پژوهی بی بدیل در مطالعات امنیتی معاصر تبدیل شده است. از سوی دیگر به مثابه یک شوک ساختاری عمل کرده که پایه های نظم منطقه ای مبتنی بر بازدارندگی غیر مستقیم و درگیری در مناطق خاکستری را با چالشی اساسی مواجه ساخته است. فرضیه ی پژوهش آن است که موفقیت نسبی حمله ی مستقیم محاسبات تمام بازیگران منطقه ای را بازنویسی کرده و پارادایم حاکم بر منازعات آتی را به سمت عادی سازی تهاجم متقابل به قلمرو ملی و افزایش محسوس سطح ریسک پذیری سوق خواهد داد.

Keywords:

بازدارندگی , جنگ ۱۲ روزه , نظم منطقه ای غرب آسیا