ارزیابی فنی و اقتصادی روشهای نوین بهسازی و روکش آسفالت معابر شهری: مطالعه موردی شهرداری بیرجند

نگهداری و بهسازی روسازی معابر شهری یکی از چالشهای اساسی مدیران شهری در سراسر جهان به ویژه در ایران است. روشهای سنتی بهسازی اغلب با محدودیتهای فنی اقتصادی و زیست محیطی مواجه هستند این پژوهش با هدف ارزیابی و مقایسه فنی اقتصادی و زیست محیطی روشهای نوین بهسازی و روکش آسفالت شامل،میکروسرفیسینگ، بازیافت سرد درجا (CSR) و استفاده از آسفالت پلیمری در مقایسه با روش سنتی لکه گیری و روکش آسفالت در معابر شهری بیرجند انجام شده است. رویکرد تحقیق ترکیبی کمی و کیفی بوده و دادهها از طریق پایشهای میدانی، آزمایشگاهی، برآورد هزینه ها و شرایط اقلیمی منطقه جمع آوری گردید. تحلیل اقتصادی با استفاده از روش هزینه فایده بلندمدت (LCCA) و تحلیل تصمیم گیری با مدل فرایند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) صورت پذیرفت. نتایج نشان داد که روش سنتی بهسازی در بلندمدت غیر اقتصادی بوده و رویکرد واکنشی آن کارایی لازم را ندارد. در مقابل روشهای نوین به ویژه بازیافت سرد درجا مزایای قابل توجهی از منظر طول عمر، کاهش هزینه های نگهداری و ملاحظات زیست محیطی، کاهش تولید CO۲ و مصرف (قیر) ارائه می دهند. مدل AHP نیز اولویت بندی روشها را بر اساس معیارهای فنی اقتصادی و زیست محیطی تعیین نمود. در نهایت، پیشنهادهای کاربردی برای پیاده سازی مدیریت دارایی روسازی (PMS) و به کارگیری استراتژیک فناوریهای نوین در شهرداری بیرجند ارائه شده است.

Keywords:

مدیریت دارایی روسازی (PMS) , بازیافت سرد درجا (CSR) , آسفالت پلیمری