رویکرد روانشناسی محیط در طراحی مجموعه های رفاهی بین راهی

با گذشت سالیان متمادی و پیشرفت تکنولوژی ارتباطات و ساخت هواپیماهای سریع السیر هنوز هم جاده از جایگاه بالایی برخوردار است بطوری که راه های هر کشور به منزله شریان و شاهرگ های حیاتی آن به حساب می آید که باعث توسعه و بهبود اقتصادی می شوند. در این راستا یکی از با اهمیت ترین مباحث، بحث مجتمع های خدماتی رفاهی است که در زمره ی عناصر ضروری زیرساخت های حمل و نقل جاده ای می باشند. عمده هدفشان تامین نیازهای اساسی مسافران نظیر استراحت، تفریح، رفع خستگی و سوخت گیری با توجه به میزان تقاضا می باشد. هدف این مقاله شناخت و بررسی ویژگی های مجتمع های خدماتی رفاهی بین راهی و طراحی مجتمعی است که رویکردی براساس روانشناسی محیط داشته باشد. نتایج نشان می دهد که بهره گیری از اصول روانشناسی محیطی می تواند به کاهش استرس، افزایش راحتی و بهبود سلامت روانی و فیزیکی کاربران منجر شود، همچنین استفاده از رنگ های آرامش بخش، نورپردازی مناسب و مواد پایدار و ایجاد فضاهای سبز و مکان های استراحت تاثیر مثبتی بر تجربه کاربران دارد.

Keywords:

مجتمع های رفاهی جاده , روانشناسی محیط , مجموعه بین راهی