شناسایی و الویت بندی مولفه های کالبدی موثر در طراحی مسکن اشتراکی

افزایش قیمت مسکن در ایران ناشی از بحران های اقتصادی، تغییرات سبک زندگی و عوامل متعدد دیگر باعث شده است که سکونت اشتراکی به عنوان راهکاری جایگزین برای تامین نیازهای مسکونی در میان اقشار مختلف جامعه رواج یابد. با این حال، بسیاری از این مسکن ها به طور اصولی و متناسب با نیازهای زندگی اشتراکی طراحی نشده اند. این امر منجر به بروز مشکلاتی از جمله عدم تامین حریم خصوصی، ناکارآمدی فضاهای اشتراکی و نارضایتی ساکنان شده است. این مسائل ضرورت شناسایی و طراحی مسکن های اشتراکی متناسب با نیازهای زندگی جمعی را بیش از پیش نمایان می سازد. هدف این مقاله شناسایی و اولویت بندی مولفه های کالبدی موثر در طراحی مسکن های اشتراکی است تا بتوان با به کارگیری این مولفه ها مسکن هایی را طراحی کرد که نه تنها مشکلات موجود را کاهش دهند بلکه کیفیت زندگی ساکنان را بهبود بخشند. برای دستیابی به این هدف از روش توصیفی-تحلیلی برای شناخت و گردآوری اطلاعات استفاده شده است. سپس با تحلیل داده ها مولفه های کالبدی مسکن اشتراکی شناسایی شده و با تکیه بر روش تحلیل محتوا بر اساس میزان فراوانی اولویت بندی آنها تعیین گردید. بر اساس یافته های این پژوهش، مولفه های کالبدی موثر در طراحی مسکن های اشتراکی با توجه به اولویت آنها عبارت اند از: ۱- فضاهای اشتراکی عمومی ۲- طراحی تعامل محور، واحد خصوصی کوچک و مستقل ۳- چیدمان کلی ۴- پیاده محوری ۵- سلسله مراتب فضایی ۶- شیوه های ساخت پایدار ۷- طراحی انعطاف پذیر ۸- مکان یابی بهینه. این مولفه ها می توانند به عنوان راهنمایی برای معماران، طراحان و سیاست گذاران مورد استفاده قرار گیرند تا مسکن های اشتراکی باکیفیت، پایدار و مناسب با نیازهای زندگی جمعی طراحی و اجرا شوند.

Keywords:

مسکن اشتراکی , زندگی اشتراکی , زندگی جمعی , طراحی