تطبیق مفهوم ماسک و سایه در روانشناسی یونگ با نمایش سنتی نوی ژاپن

هنر ژاپن با آداب و رسوم و دین مردم این سرزمین گره خورده است. البته منظور از هنر، بیشتر شکل سنتی آن است. موسیقی، تئاتر، خوشنویسی و... همه در کنار رسومات مردم، معنی و مفهوم پیدا کرده و هر بار، با روی کار آمدن یک گروه و اصرار آن گروه برای حمایت از شینتو و یا بودا، سیر تحول هنر نیز دیدنی بوده است. در این تحقیق که به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است، به ارائه شباهت های موجود بین نظریات کارل گوستاو یونگ، روانشناس بزرگ قرن بیستم، و عقاید و سنن مردم ژاپن، که در اصل شکل گیری هنر ژاپن از این سرچشمه نشات گرفته است، پرداخته ایم. در این راستا و از آن جا که بیش از هرچیز در نمایش «نو» شاهد این اشتراکات هستیم، به توصیف بخشی از این نمایش خواهیم پرداخت. در بخش اول به توصیف ماسک در نمایش «نو» و تعبیر ژاپنی آن یعنی اوموته(omote) خواهیم پرداخت و همچنین توصیفات روانشناسانه یونگ از ماسک یا همان پرسونا(persona) را شرح می دهیم و به وجوه مشترک آنان می پردازیم. در بخش دوم نیز مسئله سایه مطرح خواهد شد و قسمت ها و معانی مختلف این کلمه که در زبان ژاپنی کاگه(kage) است با نظریات یونگ تطبیق می دهیم. و در نهایت آن چه قابل دریافت از این قیاس هاست آن که، از آن جا که نظریات یونگ با روح و روان افراد بشر و کهن الگوها و ناخودآگاه سر و کار دارد، قابل بازیابی در فرهنگ ها و سنن مختلف است و فرهنگ و هنر ژاپن که از گذشته تا کنون با زندگی و دین این مردم گره خورده است، از این قضیه مستثنی نبوده و حتی بیش از سایرین از این لحاظ قابل بررسی است.

Keywords:

نمایش «نو» , ماسک , اوموته , پرسونا , سایه , کاگه