بررسی تجربه کاربران در محیط های معماری تعاملی با رویکرد طراحی انسان محور

با پیشرفت سریع فناوری و افزایش تعامل انسان با فضاها، معماری سنتی قادر به پاسخگویی کامل به نیازهای بشر نبوده است. در این راستا، اهمیت و به کارگیری فناوری های نوین در معماری به یکی از موضوعات کلیدی معماری معاصر تبدیل شده است. هدف این پژوهش بررسی و مقایسه کیفیت تجربه کاربران در محیط های با معماری تعاملی و غیرتعاملی و تحلیل جنبه های احساسی، عاطفی و اجتماعی کاربران در این دو نوع محیط است. علاوه بر این، تاثیر ویژگی های فضایی نظیر نور، حرکت و دسترسی بر تجربه کاربر نیز مورد بررسی قرار گرفته است. در نهایت، مقایسه معماری تعاملی و غیرتعاملی امکان شناسایی مزایا و ظرفیت های این رویکرد را فراهم می سازد. روش تحقیق بر اساس مطالعات تحلیلی و کتابخانه ای است و چارچوب نظری آن بر مدل های تجربه کاربری و نظریه های «عامل» «موقعیت یافتگی» و «روایت تعامل» استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد در معماری تعاملی، کاربر به عنوان کنشگری فعال عمل می کند و هر فرد با مسیر و انتخاب های خود تجربه ای منحصر به فرد ایجاد می کند. این نتایج اهمیت ادغام فناوری های تعاملی در فرآیند طراحی معماری را برجسته کرده و می تواند راهنمایی ارزشمند برای طراحان و پژوهشگران در توسعه فضاهای کاربرمحور و هوشمند فراهم آورد.

Keywords:

محیط های معماری تعاملی , تعامل فضایی , تجربه کاربری , طراحی انسان محور